Παράβλεψη περιήγησης
  • 06/06/2017 - Αλέξανδρος Μουσούρος 0 Σχόλια
    Η εφαρμογή της Γνωσιακής Συμπεριφοριστικής Θεραπείας σε ασθενείς με καρκίνο.

    Η εφαρμογή της Γνωσιακής Συμπεριφοριστικής Θεραπείας σε ασθενείς με καρκίνο.

    Διαβάστε περισσότερα
  • 25/05/2017 - Αλέξανδρος Μουσούρος 0 Σχόλια
    Σχολικός Εκφοβισμός (Bullying) - Μέρος 1ο

    Σχετικά πρόσφατα στη χώρα μας, έχει ξεσπάσει ένα κύμα ενημέρωσης και αντιδράσεων αναφορικά με το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού (bullying). Ένα φαινόμενο οικουμενικό, που πηγαίνει αρκετά πίσω στο χρόνο, λαμβάνοντας διάφορες μορφές, με μεγάλη διάρκεια και επανάληψη, προκαλώντας μεγάλο πλήγμα στα άτομα που το βιώνουν (θύματα σχολικού εκφοβισμού). Ο σκοπός του παρόντος άρθρου, είναι η ενημέρωση σχετικά με τον σχολικό εκφοβισμό, παρουσιάζοντας ερευνητικά πορίσματα από την παγκόσμια βιβλιογραφία. 


    Στο σχολικό εκφοβισμό (bullying) υπάρχει μία ισχυρή πλευρά (ο νταής - the bully), και μία αδύναμη πλευρά (το θύμα - the victim). Εκτός από τη συλλογική φύση του σχολικού εκφοβισμού, αυτή η διαδικασία χαρακτηρίζεται από την επανάληψη και την ανισορροπία ισχύος μεταξύ των νταήδων και των θυμάτων (Smith & Brain, 2000). Ο σχολικός εκφοβισμός έχει χαρακτηριστεί ως μία κοινωνική διαδικασία, και στις περισσότερες περιπτώσεις οι ομάδες που προκαλούν σχολικό εκφοβισμό είναι μόνιμες (Salmivalli et al., 1996). Βάσει ερευνητικών δεδομένων, οι ομάδες σχολικού εκφοβισμού (bullying groups) λειτουργούν ως συμμορίες, και όπως θα αναφερθεί περαιτέρω υπάρχουν ρόλοι με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Σε μία τυπική κατάσταση σχολικού εκφοβισμού, διαφαίνεται μία ομάδα νταήδων και ένα θύμα περικυκλωμένο από την ομάδα αυτή, καθιστώντας το θύμα ανίκανο στο να αντιδράσει ή να αποφύγει αυτή την κατάσταση (Salmivalli et al., 1996). Τι είναι ο σχολικός εκφοβισμός (bullying); Ως σχολικός εκφοβισμός (bullying), ορίζεται μία επιθετική διαδικασία στην οποία ένα ισχυρό άτομο ή στις περισσότερες περιπτώσεις μία ομάδα ισχυρών ατόμων, επιτίθενται σωματικά ή λεκτικά, εξευτελίζουν και εξοστρακίζουν ένα λιγότερο ισχυρό (αδύναμο) άτομο (Salmivalli, 2010). Για παράδειγμα η Salmivalli (2010) έχει χρησιμοποιήσει την έκφραση «μία υποκατηγορία επιθετικής συμπεριφοράς», αναφορικά με το σχολικό εκφοβισμό (bullying), όπως και οι Smith και Brain (2000) έχουν χρησιμοποιήσει την έκφραση «ένα υποσύνολο της επιθετικής συμπεριφοράς».  


    Συνήθως, η διάρκεια του σχολικού εκφοβισμού (bullying) είναι μακρά, και η διαδικασία αυτή χαρακτηρίζεται από την επαναλαμβανόμενη φύση της. Επομένως, για τα θύματα του σχολικού εκφοβισμού, η διαδικασία της παραμονής και παρακολούθησης στο σχολείο μπορεί να χαρακτηριστεί και ως «εφιάλτης». Εξαιτίας της ανισορροπίας ισχύος μεταξύ των νταήδων και των θυμάτων, το θύμα μπορεί να είναι ανίκανο να αποφύγει την κατάσταση ή να αμυνθεί, για το γεγονός ότι μπορεί να είναι σωματικά μικρότερο και πιο αδύναμο από τους νταήδες, μπορεί να μην έχει ψυχολογική ανθεκτικότητα, και μπορεί να είναι περικυκλωμένο από μία συμμορία νταήδων (Smith & Brain, 2000). Σε πολλές περιπτώσεις, τα θύματα δεν μοιράζονται αυτό που περνάνε με άλλους, και δεν αναζητούν βοήθεια. Ο σχολικός εκφοβισμός (bullying), έχει συσχετιστεί με συγκεκριμένα αρνητικά αποτελέσματα όσον αφορά τη μετέπειτα εξέλιξη του ατόμου, όπως με τη χαμηλή αυτοεκτίμηση και την κατάθλιψη για τα θύματα (Smith & Brain, 2000). Σύγχρονα ερευνητικά δεδομένα, έχουν τονίσει το συσχετισμό του σχολικού εκφοβισμού/θυματοποίησησης με τον κίνδυνο εκδήλωσης ψυχικής νόσου. Για παράδειγμα, η μετα-ανάλυση των Hawker and Boulton (2000), έδειξε ότι η θυματοποίηση ομηλίκων είχε έντονο συσχετισμό με την εκδήλωση κατάθλιψης στο μέλλον, και μικρότερο συσχετισμό με το μελλοντικό άγχος. Σε μερικές όμως περιπτώσεις, η επαναλαμβανόμενη φύση του σχολικού εκφοβισμού μπορεί να οδηγήσει και στην αυτοκτονία (Smith & Brain, 2000). Ωστόσο, η μεγαλύτερη έρευνα έχει γίνει σε σχολικό περιβάλλον στοχεύοντας σε παιδιά και νέους, το φαινόμενο του εκφοβισμού γενικότερα (bullying), έχει μελετηθεί και σε νηπιαγωγεία, στο εργασιακό περιβάλλον, στις φυλακές, και στο στρατό (Salmivalli, 2010). 


    Άξιο αναφοράς είναι το κομμάτι των ρόλων, που διαμορφώνονται κατά τη διαδικασία του σχολικού εκφοβισμού (bullying). Η Salmivalli et al. (1996) ανέδειξε τους εξής ρόλους: ο αρχηγός, ο βοηθός, ο ενισχυτής, ο ακόλουθος, ο υπερασπιστής, ο αουτσάιντερ, ο αμέτοχος, και φυσικά το θύμα. Ως αρχηγός, χαρακτηρίζεται αυτός που ηγείται «της συμμορίας», λαμβάνοντας πρωτοβουλία στο σχολικό εκφοβισμό και τη θυματοποίηση. Ο βοηθός, είναι αυτός που με άμεσο τρόπο βοηθά τον αρχηγό. Ο ενισχυτής μπορεί να μην έχει έναν άμεσο ρόλο στο σχολικό εκφοβισμό, ωστόσο, αυτός/αυτή ενισχύει με έναν έμμεσο τρόπο όπως, κάνοντας σχόλια και παρατηρήσεις κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, είτε γελώντας με το θύμα. 

    Ο ακόλουθος, μπορεί να μην έχει έναν συγκεκριμένο ρόλο, αυτός/αυτή ανήκει «στη συμμορία» και ακολουθεί τα άλλα μέλη. Ο υπερασπιστής, είναι αυτός που υπερασπίζεται ενεργά το θύμα, με τρόπους λεκτικούς και σωματικούς. Ο αουτσάιντερ, ναι μεν δεν είναι μέλος «της συμμορίας», αλλά με το να παρευρίσκεται παθητικά κατά τη διαδικασία του σχολικού εκφοβισμού και να παρατηρεί χωρίς να λαμβάνει μέρος, συναινεί έμμεσα στη διαδικασία. Ο αμέτοχος, είναι ο ομήλικος που δε λαμβάνει κανένα μέρος στη διαδικασία του σχολικού εκφοβισμού, αποφεύγοντας ενεργά στο να παρευρίσκεται κατά τη θυματοποίηση και το σχολικό εκφοβισμό. Τέλος, το θύμα, είναι ο αποδέκτης της θυματοποίησης και του σχολικού εκφοβισμού, από «τη συμμορία».

    Διαβάστε περισσότερα
  • 25/05/2017 - Αλέξανδρος Μουσούρος 0 Σχόλια
    Περί Ψυχοπαθολογίας και Ψυχικής Νόσου, Αλήθειες και Μύθοι – Μέρος 1ο
    Ο κλάδος της Ψυχικής Υγείας, αποτελεί ένα πεδίο άγνωστο για μεγάλο μέρος του πληθυσμού στη χώρα μας, και σε μεγάλο βαθμό παρεξηγημένο. Για ορισμένους συμπολίτες μας, το έργο του Ψυχολόγου για παράδειγμα, ορίζεται ως κάτι δίχως αντικείμενο, αόριστο, και ενδεχομένως αχρείαστο. Κάποιες συνήθεις στερεοτυπικές εκφράσεις που χρησιμοποιούνται από άτομα που ορίζουν το έργο του Ψυχολόγου όπως προαναφέρθηκα, είναι: «εκεί πάνε οι τρελοί», «τι ξέρουν οι ψυχολόγοι», «έχω φίλους να μιλάω για τα προβλήματά μου», κ.α.. Λόγω του ότι η επιστήμη εξελίσσεται, οφείλουμε ως ειδικοί να ακολουθούμε και να συμβάλουμε στις εξελίξεις. Επίσης, οφείλουμε να ενημερώνουμε και το ευρύ κοινό σχετικά με το έργο μας, προβάλλοντας με στοιχεία το τι πραγματικά ισχύει και συμβαίνει, και καταρρίπτοντας με αντίστοιχο τρόπο αόριστους λαϊκούς μύθους και στερεότυπα γύρο από τη δουλειά μας και το αντικείμενο μας. Το παρόν άρθρο, έχει σκοπό να ενημερώσει το ευρύ κοινό σχετικά με το κλινικό έργο των Κλινικών Ψυχολόγων και των Ψυχιάτρων, μέσω συνοπτικής αναφοράς ορισμών και στοιχείων, και παραθέτοντας κοινούς μύθους και αλήθειες γύρω από την ψυχική νόσο.

    Ιστορικά αναφερόμενοι, ο Carl Jaspers (1913), είναι ο ιδρυτής του επιστημονικού πεδίου της ψυχοπαθολογίας, που κυρίως αφορά Κλινικούς Ψυχολόγους και Ψυχιάτρους, σχετικά με την θεραπεία και την έρευνα των ψυχικών νοσημάτων.

    Τι ορίζεται ως ψυχοπαθολογία ή ψυχική νόσος;
    • Ψυχοπαθολογία: μελέτη της ψυχικής νόσου, ή σχετική αναφορά στην ψυχική νόσο (ψυχώσεις, διαταραχές της διάθεσης, αγχώδεις διαταραχές, κ.α.).
    • Ψυχική νόσος: δυσλειτουργία (σκέψη, συναίσθημα, συμπεριφορά), ψυχικός πόνος (λύπη, εμμονές), δυσλειτουργία στην καθημερινότητα (εργασία, σχέσεις), μη αποδεκτή συμπεριφορά ή πρακτικές βάση κουλτούρας (γάμοι μεταξύ ανηλίκων στην Ελλάδα).
    Μύθος
    • Οι ψυχικές ασθένειες είναι δημιούργημα και «ταμπέλα» των ειδικών (Κλινικών Ψυχολόγων, Ψυχιάτρων).

    Αλήθεια
    • Για να διαγνωστεί το άτομο με ψυχική νόσο πρέπει να πληροί μία σειρά από διαγνωστικά κριτήρια (ένταση συμπτωμάτων, χρονική διάρκεια, βαθμό λειτουργικότητας, κ.α.).
    Μύθος
    •  Η ψυχή βρίσκεται κάπου στο στήθος.
    Αλήθεια
    •  Οποιαδήποτε ψυχική νόσος σχετίζεται με τη δυσλειτουργία συγκεκριμένων εγκεφαλικών περιοχών, όπου ανάλογα με την πάθηση παρατηρείται μη ισορροπημένη/δυσλειτουργική συμπεριφορά.
    • Παράγοντες σχετικά με την εκδήλωση και τη διατήρηση της ψυχοπαθολογίας
    • Κληρονομικότητα – Γονιδιακή βάση (δίδυμοι, αδέρφια, γονείς, κ.α.).
    • Περιβάλλον κατά την κύηση (οικογενειακές συνθήκες, διατροφή, ασθένειες, κ.α.).
    • Επιπλοκές τοκετού (αιμορραγία, ατυχήματα, κ.α.).
    • Ιδιοσυγκρασία (temperament).
    • Οικείο περιβάλλον (νοσηρό ή μη).
    • Ευρύτερο περιβάλλον (σχολείο, γειτονιά, πόλη, κ.α.).
    • Γεγονότα κατά την ανάπτυξη (ασθένειες, ατυχήματα, τραυματικές εμπειρίες, κ.α.).

    Μύθος
    • Η ψυχοπαθολογία ή οι ψυχικές νόσοι έχουν μόνο γενετική βάση.

    Αλήθεια
    Με βασική εξαίρεση το σύνδρομο Down (Τρισωμία 21), δεν υπάρχουν σαφή και ικανοποιητικά στοιχεία που αποδεικνύουν μόνο την γενετική βάση ή την κληρονομικότητα της ψυχοπαθολογίας. Αλληλεπίδραση πολλών παραγόντων (γονίδια, ιδιοσυγκρασία, περιβάλλον, κ.α.).

    Παραδείγματα Αλληλεπίδρασης Κληρονομικότητας με Περιβαλλοντικούς Παράγοντες
    • Κατάθλιψη.
    • Γενικευμένη αγχώδης διαταραχή.
    • Κοινωνική φοβία.
    • Νευρική ανορεξία.
    • Ψυχογενής βουλιμία.
    • Διπολική διαταραχή.
    • Ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας.
    • Σχιζοφρένεια.
    Πώς μελετάμε την ψυχοπαθολογία;
    • Μελέτη περίπτωσης (θεραπευόμενος με κατάθλιψη).
    • Μελέτη συσχετιζόμενων μεταβλητών (φύλο και σχιζοφρένια).
    • Πειραματικές μελέτες (άνθρωποι στο εργαστήριο).
    • Διαπολιτισμική έρευνα (γενικευμένη αγχώδης διαταραχή στις Φιλιππίνες).
    Συστήματα αξιολόγησης και διάγνωσης
    • Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM- I, II, III, III-R, IV, IV-TR, 5).
    • International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems (ICD-10).
    Μύθος
    • Τα συστήματα αξιολόγησης και διάγνωσης είναι αόριστα και άνευ σημασίας.

    Αλήθεια

    Τα συστήματα αξιολόγησης και διάγνωσης έχουν δημιουργηθεί ως κώδικας επικοινωνίας μεταξύ ειδικών (Κλινικών Ψυχολόγων, Ψυχιάτρων), βασισμένα στη συνεχή κλινική πρακτική και κλινική έρευνα.
    Αλήθεια

    Επίσης χρησιμοποιούνται ανά τον κόσμο από, υπηρεσίες ελέγχου και διανομής ψυχιατρικών φαρμάκων, φαρμακοβιομηχανίες, ασφαλιστικές εταιρίες, νομικές υπηρεσίες, κ.α.
    Τι ισχύει στο δυτικό κόσμο, και τι στην Ελλάδα;

    Παγκοσμίως η αξιολόγηση και η διάγνωση είναι αυστηρά βασισμένη στα κριτήρια των (DSM & ICD).
    Συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, η αξιολόγηση και η διάγνωση της ψυχοπαθολογίας γίνεται μέσω του DSM & ICD, ανάλογα με τον φορέα (Δημόσιος ή Ιδιωτικός). Ωστόσο, ανεξαρτήτου φορέα, οι ομοιότητες των 2 συστημάτων αξιολόγησης είναι σημαντικές.

    Αλέξανδρος Ν. Μουσούρος
    Κλινικός Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής
    Διαβάστε περισσότερα
  • 25/05/2017 - Αλέξανδρος Μουσούρος 0 Σχόλια
    Περί Ψυχοπαθολογίας και Ψυχικής Νόσου, Αλήθειες και Μύθοι – Μέρος 2ο
    1. Περί Ψυχοπαθολογίας και Ψυχικής Νόσου, Αλήθειες και Μύθοι – Μέρος 2ο 
    Εν συνεχεία του προηγούμενου άρθρου μου, σχετικά με την ενημέρωση περί ψυχοπαθολογίας και ψυχικής νόσου. Παραθέτω συνοπτικά, στοιχεία που προκύπτουν από την κλινική πρακτική και την κλινική έρευνα όσον αφορά την ψυχική νόσο, μέσω λαϊκών μύθων και αληθειών που προκύπτουν από το έργο των ειδικών ψυχικής υγείας (Κλινικών Ψυχολόγων, Ψυχιάτρων). 

    Διάγνωση και στίγμα 
    • Είναι απαραίτητη η αξιολόγηση και η διάγνωση όταν παρατηρείται έντονη απόκλιση στη συμπεριφορά, ειδικά σε περιπτώσεις παιδιών. 
    • Η απόκλιση στη συμπεριφορά εξαρτάται από μία σειρά παραγόντων (ηλικία, φύλο, κουλτούρα, περιβάλλον, κ.α.). 
    • Η σωστή διάγνωση βοηθά στην πρόληψη και την αντιμετώπιση των ψυχικών δυσκολιών ή νοσημάτων. 
    • Σε πολλές περιπτώσεις μία σχετική διάγνωση φέρει το λεγόμενο στίγμα. 
    Ωστόσο, η μη διάγνωση και κατά συνέπεια πρόληψη και αντιμετώπιση μία ψυχικής δυσκολίας ή προβλήματος, μπορεί να οδηγήσει σε έξαρση των συμπτωμάτων αλλά και σε πολλές περιπτώσεις στη χρόνια εγκατάσταση της νόσου. 

    Μύθος 

    Στον Κλινικό Ψυχολόγο και τον Ψυχίατρο πηγαίνουν μόνο «οι τρελοί». 

    Αλήθεια 

    Ο Κλινικός Ψυχολόγος και ο Ψυχίατρος είναι εκπαιδευμένοι επιστήμονες ώστε να μπορούν να διαχειρίζονται και να θεραπεύουν περιστατικά ανθρώπων που αντιμετωπίζουν ψυχικές δυσκολίες (προβλήματα ύπνου, όρεξης, διάθεσης, κ.α.), ή ψυχικές νόσους (κατάθλιψη, διαταραχή πανικού, ψυχώσεις, κ.α.). 

    Αποφυγή του στίγματος και αλλαγή 
    • Η σωστή ενημέρωση. 
    • Η έγκυρη αντιμετώπιση. 
    • Η αποδοχή του ατόμου και του περιβάλλοντός του σχετικά με τη δυσκολία ή τη νόσο. 
    • Η πίστη στη θεραπεία και στην αλλαγή. 
    • Η σωστή και επαρκής εκπαίδευση του ειδικού. 
    • Η επιμονή του ατόμου όπως και του περιβάλλοντός του στη θεραπεία και στην αλλαγή. 
    • Η ενημέρωση και η θεραπεία παραπάνω από ενός μέλους της οικογένειας (αν απαιτείται). 
    • Οι ρεαλιστικοί στόχοι και ζητούμενα από τη θεραπεία. 
    Μύθος 
    • Δεν υπάρχει λόγος να πάω στον Κλινικό Ψυχολόγο ή στον Ψυχίατρο, αφού έχω φίλους να συζητάω τα προβλήματα και τα θέματά μου. 
    Αλήθεια 
    Ο Ψυχίατρος έχει τουλάχιστον 11 χρόνια απαιτούμενη εκπαίδευση στον τομέα, και ο Κλινικός Ψυχολόγος έχει τουλάχιστον 6 χρόνια απαιτούμενη εκπαίδευση στον τομέα. 

    Αλήθεια 
    • Εκτός από την κλινική εμπειρία και την εκπαίδευση, ο ειδικός έχει και τον παράγοντα της αντικειμενικότητας και της αποστασιοποίησης από το άτομο που αντιμετωπίζει τη δυσκολία ή την ψυχική νόσο. 
    Μύθος 
    • Το άτομο που «ενημερώνεται» μέσω του internet ή διαβάζει βιβλία, δεν έχει την ανάγκη του ειδικού (Κλινικού Ψυχολόγου, Ψυχιάτρου). 
    Αλήθεια 
    Σε πολλές περιπτώσεις, το internet ή το διάβασμα μπορεί να μπερδέψει παρά να βοηθήσει μη ειδικούς στο αντικείμενο. Ο ρόλος του ειδικού είναι να ενημερώσει, να αξιολογήσει, να βοηθήσει και να θεραπεύσει βασιζόμενος στο ψυχοθεραπευτικό μοντέλο που έχει εκπαιδευτεί (Γνωσιακή-Συμπεριφοριστική Θεραπεία, κ.α.). 

    Τι πρέπει να κάνει το άτομο σε περίπτωση υποψίας δυσλειτουργίας ή ψυχικής νόσου;
    Σωματοποίηση συμπτωμάτων και επίσκεψη στο Γενικό Ιατρό ή Εξωτερικά Ιατρεία Νοσοκομείου (κρίση πανικού, κατάθλιψη, κ.α.). 

    Παραπομπή Ιατρού. 
    Επίσκεψη σε Κλινικό Ψυχολόγο ή Ψυχίατρο. 
    Ενημέρωση από τον ειδικό (Ψυχοεκπαίδευση), και ανάλογα με την περίπτωση Ψυχοθεραπεία, Φαρμακοθεραπεία, ή συνδυαστική δράση. 


    Μύθος 
    • Επειδή πήγα στο Νοσοκομείο ή τον Ιατρό και μου διαβεβαίωσαν ότι δεν είναι κάτι παθολογικό (πάθηση αναπνευστικού, πάθηση καρδιαγγειακού, κ.α.) αλλά ψυχολογικής φύσεως, δεν πρέπει να κάνω κάτι και θα περάσει μόνο του. 

    Αλήθεια 
    Σε περίπτωση ψυχικής νόσου το μόνο που έχει «να κερδίσει» το άτομο αν δεν επισκεφτεί ειδικό (Κλινικό Ψυχολόγο, Ψυχίατρο), είναι να εντείνει τη συμπτωματολογία και κατά συνέπεια την εξέλιξη της ψυχοπαθολογίας στο χρόνο. 

    Εκπαίδευση Ειδικού 
    • Ψυχίατροι: 11 έτη υποχρεωτική και απαιτούμενη εκπαίδευση. 
    • Κλινικοί Ψυχολόγοι: 6 έτη υποχρεωτική και απαιτούμενη εκπαίδευση. 
    • Εξειδίκευση σε συγκεκριμένο ψυχοθεραπευτικό μοντέλο: 4-10 έτη ανάλογα το μοντέλο και την εξέλιξη. 
    • Σεμινάρια, παρουσιάσεις, προσωπικό διάβασμα και παρακολούθηση των εξελίξεων στον κλάδο. 
    Εν κατακλείδι 
    • Μη υπαρκτός έλεγχος σχετικά με την εκπαίδευση και την ποιότητα υπηρεσιών στην Ελλάδα. 
    • Μεγάλος αριθμός ατόμων που δηλώνουν Ψυχοθεραπευτές στην Ελλάδα, εκ των οποίων κάποιοι έχουν μόνο την 4-έτη πανεπιστημιακή εκπαίδευση, και κάποιοι άλλοι αμφιβόλου ταυτότητας εκπαίδευση. Σεμινάρια και εκπαίδευση σε φορείς μη αναγνωρισμένους από Πανευρωπαϊκές ή και Παγκόσμιες Ομοσπονδίες και Οργανισμούς που απευθύνονται στο ευρύ κοινό, δεν καθιστούν τους συμμετέχοντες ψυχοθεραπευτές.
    • Σε πολλές περιπτώσεις τα ΜΜΕ προκαλούν σύγχυση και παραπληροφόρηση στο ευρύ κοινό, σχετικά με την ψυχική υγεία εν γένει, και το έργο των ειδικών ψυχικής υγείας. 
    • Οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες, σε πολλές περιπτώσεις ωθούν στην έξαρση της ψυχοπαθολογίας και σε αναζήτηση «οικονομικών λύσεων», που ουσιαστικά δεν αποτελούν λύσεις αλλά παράταση ή αποφυγή του προβλήματος. 

    ​Αλέξανδρος Ν. Μουσούρος 
    Κλινικός Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής

    Διαβάστε περισσότερα
  • 25/05/2017 - Αλέξανδρος Μουσούρος 0 Σχόλια
    «Επιστροφή στο σχολείο και προσαρμογή»

    Ένα θέμα το οποίο, για αρκετούς γονείς μπορεί να φαντάζει ως «πονοκέφαλος» και «βάρος», είναι η επιστροφή του παιδιού τους στο σχολείο. Κάθε ηλικία, έχει τις αντίστοιχες ιδιαιτερότητες και ανάγκες, όπου υπεύθυνοι για την κάλυψη και εκπλήρωση αυτών των αναγκών, είναι οι γονείς. Είναι απολύτως φυσιολογικό για ένα παιδί που έχει περάσει ένα ανέμελο καλοκαίρι, να βιώνει ως κάτι δύσκολο και «καταναγκαστικό», την επιστροφή του στο σχολείο. Υπάρχουν όμως απλοί και έξυπνοι τρόποι, που μπορούν να εφαρμόσουν οι γονείς, ώστε η επιστροφή στο σχολείο να είναι πιο ομαλή;

    Συμβουλές:Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, και περισσότερο όσο πλησιάζει ο καιρός έναρξης της σχολικής χρονιάς, γίνεται αναφορά στο σχολείο.Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, το παιδί ενθαρρύνεται να συμμετέχει σε δραστηριότητες, που ενέχουν χρήση δεξιοτήτων που έχει διδαχτεί την προηγούμενη σχολική χρονιά. Τέτοιες δραστηριότητες μπορεί να είναι: το διάβασμα εξωσχολικών βιβλίων, το παιχνίδι γνώσεων σε υπολογιστή, η συμμετοχή του σε προγράμματα δημιουργικής απασχόλησης.

    Το παιδί ενθαρρύνεται να συνεχίσει τις αθλητικές δραστηριότητες που συμμετείχε κατά τη σχολική χρονιά. Σε περίπτωση που υπάρξει διακοπή λόγω εποχής, καλό είναι να συμμετέχει το παιδί σε νέες αθλητικές δραστηριότητες, π.χ. κολύμβηση.
    Σαφώς και στις διακοπές, το ωράριο δεν είναι τόσο αυστηρό όσο κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς. Ωστόσο, είναι σημαντικό για το παιδί να ακολουθείται πρόγραμμα του ωραρίου που ξυπνάει, που παίρνει τα γεύματά του, που παίζει, που συμμετέχει σε δραστηριότητες και τέλος που κοιμάται.


    Σημαντικό και πολύ βοηθητικό, είναι η αναφορά και η συζήτηση των οφελών του σχολείου και της μάθησης.

    Τέλος, πολύ σημαντική είναι, η ανασκόπηση της προηγούμενης χρονιάς υπό τη μορφή παραγωγικού διαλόγου, με απώτερο σκοπό το να τεθούν νέοι στόχοι για την επερχόμενη σχολική χρονιά.

    Εν κατακλείδι, μέσω των ανωτέρων συμβουλών, μπορεί σαφώς και να επιτευχθεί ένας προγραμματισμός κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού ιδανικά, είτε όσο πλησιάζει η ημερομηνία έναρξης της σχολικής χρονιάς, ώστε η επαναφορά στο σχολείο να είναι
    ομαλή. Είναι σαφές, ότι για να εφαρμοστούν τα ανωτέρω, χρειάζεται η ενεργή ενασχόληση των γονέων – φροντιστών. Ωστόσο, τα οφέλη εφαρμογής των ανωτέρω συμβουλών είναι πολύ περισσότερα, με απώτερο σκοπό τη δημιουργία υπευθύνων
    πολιτών στο μέλλον.


    Διαβάστε περισσότερα

Πολιτική για τα cookies

ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΗΣCOOKIEΔΙΑΡΚΕΙΑ
google.com_ga
_gat
_gid
1P_JAR
APISID
DV
HSID
NID
SAPISID
SID
SIDCC
SSID
UULE
Τα cookies στατιστικής ανάλυσης βοηθούν τους ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας να καταλάβουν πώς διαδρούν οι επισκέπτες με την ιστοσελίδας συλλέγοντας και αποστέλλοντας ανώνυμες πληροφορίες.